перавесці на:

няма, ня posetuet Muza,
калі напеў пасрэдны,
гук, абыякавы для густу,
з ліры сарвецца прыбранай.
мілая, суму не выдасць,
блытаючы спіну і перад,
песню, як сукенка на выраст,
да слыху прасторы прымерыць.

то праўда: як ні круціцца,
шчырасць, стрыманасць, мука,
- нешта, народжанае ў сэрцы,
гучней сардэчнага груку.
З гэтым залогам поспеху
вецер - і той не паспрачаецца;
далёкія горы і рэха
кожнае слова паўтораць.

Вось і спявак ўзвышае
голас - на час, на імгненне,
крыкам сваім заглушае
уласны жах забвенья.
Выдыхі часцей, чым ўдыхі,
бо ўдыхае, па сутнасці,
больш, чым паветра эпохі:
нешта, што блукае ў пасудзіне.

тут, у рамястве стихотворства,
як у спаборніцтвах на далёкасць
бегу, - бушуе прытворства,
так як загадае натуральнасць
то, ад чаго ўжо не дзецца, –
погляды, падобныя Свердзелы,
радаваць праўдай, што сэрца
у страху жыве перад горлам.

чэрвень 1963

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар