перавесці на:

У дзяцінства маім тугу любові гарачай
Ужо стаў я разумець душою клапатлівай;
На мяккім ложку сну не раз у цемры начной,
Пры святле трапяткім лампады вобразнай,
уяўленнем, прадчуваннем знемагаючы,
Я аддаваў свой розум мары непераможнай.
Я бачыў жаночы аблічча, ён холад быў як лёд,
І вочы - гэты позірк у грудзях маіх жыве;
як сумленне, душу ён захоўвае ад злачынстваў;
Ён след адзіны немаўляцкіх бачанняў,
І дзеву цудоўную любіў я, як любіць
Не мог яшчэ з тых часоў, не стану, может быть.
Калі ж ляцеў мой прывід каштоўны,
Я ў адзіноце кідаў свой погляд збянтэжаны
На сцены жоўтыя, і уяўляў, цені з іх
Схадзілі павольна да самых ног маіх.
І панура, як яны, памяць пра мяне было
Аб томе, што толькі мара і між тым так міла.

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар