перавесці на:

Яна прыйшла з дзікай далі -
Начная дачка іншых часоў.
Яе сваякі не сустракалі,
Няма ззяла над гарызонтам.

Але сфінкса з вышчарбленых абліччам
За ispolinskoyu Нэво
Яна сустракала лёгкім крыкам
Пад бурай ночы снеговой.

бывала, завіруха ёй осыпется
зоркамі плечы, грудзі і табар, -
Ўсё сніцца ёй роднай Егіпет
Скрозь цьмяны паўночны туман.

І горад мой жалезна-шэры,
дзе вецер, дождж, і зыб, і імгла,
З нейкай незразумелай верай
яна, як царства, прыняла.

Ёй сталі падабацца грамады,
Паснуўшыя ў начны глушы,
І ў вокнах ціхія лампады
Зліліся з марай яе душы.

Яна даведалася зыб і дымы,
агні, і змрочнасць, і дома -
Увесь горад мой неспасціжны -
Nepostizhimaya ў адзіночку.

Яна дорыць мне пярсцёнак завірухі
для гэтага, што плашч мой поўны зорак,
для гэтага, што я ў сталёвы кальчузе,
І на кальчузе - строгі крыж.

Яна глядзіць мне прама ў вочы,
Хвалячы неробкого ворага.
З палёў яе халоднай ночы
У мой дух урываюцца снегу.

Але сэрца Снежнай Панны нема
І ніколі не прыме меч,
Каб рэмень сталёвага шлема
Рукою страстною рассечь.

І я, як правадыр варожай раці,
Заўсёды закуты ў браню,
Мару ўрачыстых абдымкаў
У свяшчэнным трымценьні захоўваю.

17 Кастрычніка 1907

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар