перавесці на:

Е. В., А. D.

ні краіны, ні цвінтара
не хачу выбіраць.
На Васільеўскі востраў
я прыйду паміраць.
Твой фасад цёмна-сіні
я ўпоцемку не знайду,
между выцветших линий
на асфальт ўпаду.

і душа, нястомна
спяшаючыся ў цемру,
прамільгне над мастамі
ў Петраградскім дыме,
і красавіцкая морось,
под затылком снежок,
і пачую я голас:
– До свиданья, сябрук.

І ўбачу два жыцці
далёка за ракой,
да абыякавай айчыне
прыціскаючыся шчакой,
– словно девочки-сестры
з непрожитых гадоў,
выбягаючы на ​​востраў,
махаюць хлопчыку ўслед.

1962

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар