Зоф'я

Хто целам абаронены, як рэшатам,
за ўласнай душой як за шчытом,
выдатнай сардэчнасцю дыхай
за выпуклым шчытом сваёй душы.
Усё жыццё твая, мінулая як сон:
два галасы, прагучала ва ўнісон,
дрэў раздзімаюцца шум,
выдатнымі пакут твой розум
напоўнены, як зернямі гранат,
пасля выдатны Аргонавт,
пасля ты царствуешь ў розумах,
памятайце, што ты царствуешь ўпоцемку,
аднак жа ўвесь час на ўвазе,
памятайце, што жонка твая ў пекле.

Ужо лепш без дурнога, чым без врунам,
ужо лепш без спевака, чым без руна,
ужо лепш грэшным быць, чым грэшным славіцца,
ужо лягчэй патануць, чым далей плыць.
Але долі плыўца ці спевака
ужо лепш - пакласціся на вясляра.
Твой позірк блукае, змрочны і дзікі,
даносіцца да слыху Эўрыдыку
каханага спевы скрозь пекла,
вакол яго маўчаньне і смурод,
вакол яго адны яго вусны,
вакол яго ў змроку пустата,
у змроку з чорным дрэвам у воку
каханага спевы унізе.

Якая надыходзіць цішыня
ў выдатным абрамленні вокны,
калі ён у цемры, нерухомы ўвесь век,
як ківач, хіснецца чалавек,
і ў той жа гадзіну, звонку і ўнутры,
ўзнікне святло, раптоўны для відна,
і роўны звон над дзідамі агароджаў,
як быццам гэта новы цыферблат
ўрываецца, як быццам не спяшаючыся
над целам воцаряется душа,
і пунсовы святло, зьявіўся звонку,
раптам воцаряется ў акне,
раптам раствараецца акно,
як быццам ажывае палатно.

Так ішоў Арфей і спяваў Хрыстос.
Так дзіўна вам зьдзекаваліся прыйшлося,
пасля ані не саромеючыся.
Выдатная ківалася сувязь,
ківалася, той самы гром,
ланцужок паміж гэтымі двума.
Так ішоў Хрыстос і спяваў Арфей,
любоў твая, выхаванка фей,
ад жаху крычучы, бегла ў стэп,
ўпоцемку над ёй ківалася ланцуг,
як быццам цыферблат і тэлефон,
ўпоцемку над ёй разгойдваўся звон,
разгойдваўся бронзавы авал,
разгойдваўся смяротны ідэал.
Разгойдваўся ківач у пагорках,
разгойдваўся апоўдні і ўпоцемку,
разгойдваўся дзяўчынкай ў акне,
разгойдваўся хлопчыкам у сне,
разгойдваўся пачуццём і кустом,
разгойдваўся ў горадзе пустым,
разгойдваўся дрэвам у воку,
разгойдваўся тут і там, унізе,
разгойдваўся з дзяўчынкай у руках,
разгойдваўся крык у хітрыкаў,
разгойдваўся ценем на сцяне,
разгойдваўся ў чэраве і па-за,
разгойдваўся, вечарам бляднеў,
пры гэтым аглушальна звінеў.

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Іосіф Бродскі
Дадаць каментарый