перавесці на:

Вось я зноў наведаў
гэтую мясцовасць любові, паўвостраў заводаў,
Парадыз майстэрняў і Аркадзь фабрык,
рай рачны параход,
я зноў прашаптаў:
вось я зноў у немаўляцкіх ларах.
Вось я зноў прабег Малой Охтой скрозь тысячу арак.

Перад мною рака
распласталіся пад каменна-вугальным дымам,
за спіной трамвай
прагрымеў на мосце цэлымі,
і цагляных агароджаў
пасвятлеў раптам панурасць.
добры дзень, вось мы сустрэліся, бедная юнацтва.

Джаз прадмесцяў вітае нас,
чуеш трубы прадмесцяў,
залаты дыксіленда
ў чорных кепках выдатны, цудоўны,
не душа і не цела –
нейчы цень над родным патефоном,
нібы сукенка тваё раптам падкінута ўверх саксафонам.

У ярка-чырвоным кашнэ
і ў плашчы ў падваротнях, у парадных
ты стаіш на ўвазе
на мосце каля гадоў беззваротных,
прыціскаючы да твару недапітую шклянку ліманаду,
і раве ззаду дарагая труба камбіната.

добры дзень. Ну і сустрэча ў нас.
Да чаго ты Бесьцялесных!
Побач новы закат
гоніць ўдалячынь агнявыя палатна.
Да чаго ты бедная! столькі гадоў,
а прамчаліся дарэмна.
добры дзень, мая юнацтва. Божа мой, да чаго ты прекрасна!

Па замерзлым ўзгорках
маўкліва нясуцца харты,
сярод чырвоных балот
ўзнікаюць гудкі цягніковая,
на пустое шашы,
знікаючы ў дыме рэдкалессі,
вылятаюць таксі, і асіны глядзяць у паднябессе.

Гэта наша зіма.
Сучасны ліхтар глядзіць мярцвячым вокам,
перад мною гараць
асляпляльна незлічоныя вокны.
Узвышаецца свой крык,
каб з дамамі яму не сутыкнуцца:
Гэта наша зіма ўсё не можа назад вярнуцца.

Не да смерці ці, няма,
мы яе не знойдзем, ня знаходзім.
Ад нараджэння на свет
штодня некуды сыходзім,
нібы хтосьці удалечыні
ў новабудоўлях выдатна грае.
разбягаемся ўсе. Толькі смерць нас адна збірае.

значыць, нету расстанняў.
Існуе велічэзная сустрэча.
значыць, хтосьці нас раптам
у цемры абдымае за плечы,
і, поўныя цемры,
і поўныя цемры і спакою,
мы ўсе разам стаім над халоднай бліскучай ракою.

Як лёгка нам дыхаць,
таму што падобна раслінамі
у чыёй-то жыцця чужой
мы становімся святлом і ценем
ці больш таго –
таму, што мы ўсе страцім,
адбягаючы навек, мы становімся смерцю і раем.

Вось я зноў праходжу
у тым жа светлым раі – з прыпынку налева,
перад мною бяжыць,
зачыняючыся далонямі новая Ева,
ярка-чырвоны Адам
удалечыні з'яўляецца ў арках,
неўскі вецер звініць тужліва ў панавешаных арфах.

Як імклівая жыццё
у чорна-белым раі новабудоўляў.
увінаецца змей,
і маўчыць неба героіка,
ледзяная гара
нерухома блішчыць ля фантана,
ўецца ранішні снег, і машыны ляцяць нястомна.

Няўжо ня я,
асветлены трыма ліхтарамі,
столькі гадоў у цемры
па аскепках бег пусткамі,
і ззянне нябёсаў
у пад'ёмнага крана клубілася?
Няўжо ня я? Нешта тут назаўжды змянілася.

Хтосьці новы пануе,
безназоўны, выдатны, усёмагутны.
над айчынай гарыць,
разліваецца святло цёмна-сіні,
і ў вачах у хартоў
напрамкі ліхтары – па кветачцы,
хтосьці вечна ідзе поруч новых дамоў у адзіночку.

значыць, нету расстанняў.
значыць, Нездарма мы прасілі прабачэння
у сваіх памерлых.
значыць, няма для зімы Вяртанне.
застаецца адно:
па зямлі праходзіць бестревожно.
немагчыма адстаць. абганяць – толькі гэта магчыма.

то, куды мы спяшаемся,
гэта пекла ці райскае месца,
або папросту змрок,
цемра, гэта ўсё невядома,
дарагая краіна,
пастаянны прадмет апяванне,
не каханне Ці яна? няма, яна не мае названья.

гэта – вечная жыццё:
дзіўны мост, нямоўчную слова,
праплыванне баржы,
Ажыўленая любові, забіваць тых мінуўшчыны,
параходаў агні
і ззянне вітрын, звон трамваяў далёкіх,
плёскат халоднай вады каля штаноў тваіх вечношироких.

віншую сябе
з гэтай ранняй знаходкай, з табой,
віншую сябе
з дзіўна горкай лёсам,
з гэтай вечнай ракой,
з гэтым небам у выдатных асінах,
з апісаннем страт за нямой натоўпам крам.

Не жыхар гэтых месцаў,
яшчэ не мярцвяк, а нейкі пасярэднік,
зусім адзін
ты крычыш пра сябе напрыканцы:
нікога не пазнаў,
обознался, забыўся, ашукаўся,
слава Богу, зіма. значыць, я нікуды не вярнуўся.

дзякуй Богу, чужой.
Нікога я тут не абвінавачваю.
Нічога не пазнаць.
Я іду, спяшаюся, абганяе.
Як лёгка мне цяпер
таму, што ні з кім не расстаўся.
дзякуй Богу, што я на зямлі без айчыны застаўся.

віншую сябе!
Колькі гадоў пражыву, нічога мне не трэба.
Колькі гадоў пражыву,
Колькі дам на шклянку ліманаду.
Колькі разоў я вярнуся – нібы дом замыкаю,
колькі дам я за сум ад цаглянай трубы і сабачага брэху.

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар