восень

восень
выганяе мяне з парку,
красае вадкую рунь
і пляцецца за мной па пятах,
ўдараецца аб зямлю
шалудзівы лістом
і, як Парку,
аплятае мяне па руках і партоў
павуціннем дажджу;
у небе хаваецца калаўрот
кисеи гэтай жаласнай,
і там
гром грыміць,
як у руцэ пацана прабегчы палка
па чыгунных колерах.

Апалон, адымаць
у мяне сваю ліру, пакінь мне агароджу
і прыслухайся мне Вельма
добразычліва: гармонію струн
замяняю - прымі –
няздольнасцю дубцоў да разладу,
ператвараючы тваё да-рэ-мі
у грамавы рулады,
як добры Пярун.

Поўна спяваць пра каханне,
спявай пра восень, старое горла!
Толькі яна сваёй намёт расхінула
над табой, бруя
ледзяныя свае
баразніць суглінак свердзела,
спявай жа іх і Крыві
лысым цемені іх лёзы;
RAN і Травяной
сваю дзічыну, ашалелая зграя!
Я здабыча твая.

1970 - 1971

Ацэніце:
( 4 ацэнка, сярэдняя 3.25 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Іосіф Бродскі
Дадаць каментарый

  1. Сева

    .
    што,ня мой паэт гэты Іосіф…Гэта пра восень? Ну сапраўды пра осень.Ну ж пра штаны ,холодновато без іх і рунь,гэта ўжо ўраджай,і пра зграю… ну прамы шэдэўр,хоць зразумець цяжкавата.
    Не мой паэт гэты Иосиф.Лучшее прачытаў,можна чытаць горшае?

    адказаць