перавесці на:

Я помнік узвёў сабе іншай!

Да ганебнага стагоддзю - спіной.
Да любові сваёй страчанай - тварам.
І грудзі - веласіпедным колам.
А ягадзіцы - да мора полуправда.
Які ні тых, што мяне ландшафт,
чаго б ні прыйшлося мне прасіць прабачэння,
я аблічча свой не стану змяняць.
Мне вышыня і пастава тая мілая.
Мяне туды усталось ўзнесла.
ты, муза, ня вінаваць мяне за тое.
Розум мой цяпер, як рэшата,
а не багамі наліты посуд.
Няхай мяне быў звергнуты і знясуць,
няхай у самаўпраўстве абвінавацяць,
няхай мяне разбураць, raschlenяt,
у краіне вялікі, на радасць дзятве
з гіпсавага бюста ў двары
скрозь белыя невідушчыя вочы
бруёй вады удару ў нябёсы.

1990.

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар