перавесці на:

А. Г. наёмную

Аднойчы гэты паўднёвы гарадок
быў месцам майго пабачэння з адным;
мы абодва былі маладыя і сустрэчу
прызначылі адзін аднаму на моле,
збудаваным у старажытнасці; з кніг
мы ведалі пра яго існаванне.
Нямала хваляў разбілася з той пары.
Мой сябар на сушы захлынуўся дробнай,
але горкай хлуснёй уласнай; а я
пусціўся ў падарожжы.
І вось я зноў
стаю тут сягоння вечарам. ніхто
мяне не сустрэў. Ды і самому
мне няма каму сказаць ужо: прыйдзі
туды-то і тады-то.
крыкі чаек.
Плёскат разбіваюцца хвалі.
маяк, чыя вежа прыцягвае позірк
хутчэй фатографа, чым марахода.
На старажытным камені я стаю адзін,
смутак мая ня апаганьвае старажытнасць –
пагаршае. мабыць, зямля
сапраўды круглая, раз ты прыходзіш
туды, дзе няма нічога, акрамя
успамінаў.

1968(?), Ялта

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар