перавесці на:

- Там ён ляжыць на схіле.
Вецер паўсюль снуёт.
У кожнай дубовай кроне
Сотня крумкач ​​спявае.
- Дзе ён ляжыць не чую.
Лістота шамаціць на ветры.
Што ты сказаў пра дах,
Слоў я не разбяру.
- У кронах,сказаў я, у кронах
Цёмныя птушкі крычаць.
Злётаюць з нябесных тронам
Сотні яго ўнукаў.
- Але хіба ён быў варонай?
Вецер смяецца ў цемру.
- Што ты сказаў пра каронах?
Слоў я тваіх не пойму.
- хавацца свае намаганні
Ён у цемры начной.
усё ,што зрабіў - крылы
Птушцы чорнай адной.
- Вецер перашкаджае мне, вецер,
суціш яго, Божа, суціш.
Што ж ён рабіў на свеце,
Калі ён быў з людзьмі.
- Лісця задуменных лопат,
А ён ляжыць не дыхаючы.
Бачыш воблака ў небе,
Гэта яго душа.
- Цяпер я цябе разумею:
сышоў, паляцеў ён у ноч.
Цяпер ён ляжыць, абдымаючы
Карані дубовых гаёў
- Дах я раблю, дах,
З густой дубовай сцягі.
Ляжыць ён возера цішэй,
Ніжэй за ўсякую траву.
Яго я браў шлюб імгою,
Карона яму пад стаць.
- Як яму там пад зямлёю?
- Так, што цяпер не ўстаць.
Там ён ляжыць з каронай,
Там я яго забыў.
- Няўжо ён быў варонай?
- Птушкай, птушкай ён быў.

Самыя чытаныя вершы Бродскага


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар